Мөн сумын төвөөс гарч Баянжаргалантын Дунд давааг давж Алайрыг өгсөөд Хамар даваан дээр гарахаар л нэр нь сэтгэлд хоногшин дүр нь зүрхэнд мөнхөрсөн төрж өссөн Алтаадын сайхан уулс цэнхэртэн олон үеэрээ тахидаг Тахилтын нуруу, миний удмынхан шүтдэг Заяахын уулс угтан мэндэлдэгсэн. Үнэхээр л энд манай аймгийн залуу зохиолчийн бичсэнээр
Өндөр тэнгэрийн ноён хангай
Үүлэн цэнхэр номын хангай
Багын заяат ариун хангай
Баян тансаг Архангай гэсэн магтаал шүлгийн мөр санагддаг юмаа.
Намайг миний өвөг эцгийн нэрээр нэрлэгдсэн Наранбаярын өвөлжөө, Гудируулгын хаваржаа, Наймганы талын зуслан, Харзын дэнжийн намаржээ өсгөж Суман, Алтаад, Алингар, Чигэстэйн голууд ундаалж бойжуулсан. Шар нахиу, Яргуйт, Ухаа чулуут, Бугат, Сөртийн буга, гөрөөс, гахай, тарвага, Их булангийн загас тэжээж эрийн цээнд хүргэсэн.
Улаан элс, Бөмбөн цохио, Сэвэлгэн тавсаг, Харзны шанаа дулаацуулж Асайт, Бөөн бургас, Цагаан нүхт, Цагаан зайвар, Гозгорын оно, Бумбат, Бугатын нуруу, Баянулаан, Бургастайн хяр хатуужуулж, арц хүжийн үнэрт цэцэг навчис, эмийн ургамал нь чийрэгүүлж алт, задь, усан ба утаат болор зэрэг баялаг эрдэнэс нь шингэсэн болохоор наддаа өндөр нас заяасан бус уу. Заяа буяны хишигт алтан нутагтаа мөргөж цай, сүүнийхээ дээжийг өргөн дээдэлнэм.
Манай нутагт төрсөн газар оронтой холбоотой нэгэн сонин заншил үз уламжлан мөрдөгдсөөр байдаг юм. өөрийнхөө төрсөн нутаг бууцаа хүндэтгэн жил бүр зуны сайхан дэлгэр цагт ирж газар шороонд нь хөрвөөж, хөрсөн дээр нь унтаж, угаасан усаа ууж, ундаалж, тэр усандаа шумбаж, уул усандаа мөргөж амардаг. Нутгийнхан ч андахгүй. Тэдний тэр ирчихсэн бууцандаа буучихаж, майхнаа босгочихсон байна, айраг сүү цагаан идээ аваачиж өгье гэцгээдэг. Энэ ёс үнэхээр байгаль эхээ хүндэтгэсэн, хүн төрсөн газар шороотойгоо хүйн холбоотойг мэдэрсэн, мэдрүүлсэн шинжлэх ухааны үндэслэлтэй заншил гэж би их хүндэтгэдэг.
Үргэлжлэл...
Жич: Уншаад сэтгэгдэл үлдээвэл миний хөдөлмөр талаар өнгөрөөгүйг мэдээд баяртай байх болно.
Өндөр тэнгэрийн ноён хангай
Үүлэн цэнхэр номын хангай
Багын заяат ариун хангай
Баян тансаг Архангай гэсэн магтаал шүлгийн мөр санагддаг юмаа.
Намайг миний өвөг эцгийн нэрээр нэрлэгдсэн Наранбаярын өвөлжөө, Гудируулгын хаваржаа, Наймганы талын зуслан, Харзын дэнжийн намаржээ өсгөж Суман, Алтаад, Алингар, Чигэстэйн голууд ундаалж бойжуулсан. Шар нахиу, Яргуйт, Ухаа чулуут, Бугат, Сөртийн буга, гөрөөс, гахай, тарвага, Их булангийн загас тэжээж эрийн цээнд хүргэсэн.
Улаан элс, Бөмбөн цохио, Сэвэлгэн тавсаг, Харзны шанаа дулаацуулж Асайт, Бөөн бургас, Цагаан нүхт, Цагаан зайвар, Гозгорын оно, Бумбат, Бугатын нуруу, Баянулаан, Бургастайн хяр хатуужуулж, арц хүжийн үнэрт цэцэг навчис, эмийн ургамал нь чийрэгүүлж алт, задь, усан ба утаат болор зэрэг баялаг эрдэнэс нь шингэсэн болохоор наддаа өндөр нас заяасан бус уу. Заяа буяны хишигт алтан нутагтаа мөргөж цай, сүүнийхээ дээжийг өргөн дээдэлнэм.
Манай нутагт төрсөн газар оронтой холбоотой нэгэн сонин заншил үз уламжлан мөрдөгдсөөр байдаг юм. өөрийнхөө төрсөн нутаг бууцаа хүндэтгэн жил бүр зуны сайхан дэлгэр цагт ирж газар шороонд нь хөрвөөж, хөрсөн дээр нь унтаж, угаасан усаа ууж, ундаалж, тэр усандаа шумбаж, уул усандаа мөргөж амардаг. Нутгийнхан ч андахгүй. Тэдний тэр ирчихсэн бууцандаа буучихаж, майхнаа босгочихсон байна, айраг сүү цагаан идээ аваачиж өгье гэцгээдэг. Энэ ёс үнэхээр байгаль эхээ хүндэтгэсэн, хүн төрсөн газар шороотойгоо хүйн холбоотойг мэдэрсэн, мэдрүүлсэн шинжлэх ухааны үндэслэлтэй заншил гэж би их хүндэтгэдэг.
Үргэлжлэл...
Жич: Уншаад сэтгэгдэл үлдээвэл миний хөдөлмөр талаар өнгөрөөгүйг мэдээд баяртай байх болно.
0 сэтгэгдэл:
Post a Comment